باید فاجعه کشاندن مسائل قومی به ورزشگاهها را جدی گرفت

2010-08-07T21:40:00.002+04:30

در شرایطی که جامعه کنونی ایران از بحرانهای مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی رنج می برد، عرصه ورزش نیز علاوه بر مشکلاتی که با عدم توفیق در میادین جهانی با آن روبرست با معضلی جدید و نوظهور در عرصه فوتبال مواجه شده است و آن هم به میان آمدن مسائل قومی در محیط ورزشی است، امری که تاکنون در ایران اگر بی سابقه نبوده باشد کم سابقه بوده است اینکه مسبب وضع کنونی چه گروههایی هستند هدف این نوشته نیست، بلکه بررسی پیامدهای آن بر محیط ورزشی و جامعه ایران است.

نگاهی به تاریخ مسابقات ورزشی و خصوصا" فوتبال به روشنی این مسئله را نشان می دهد که هرگاه پای مسائل قومی به فوتبال باز شده است درگیری فیزیکی و حتی کشته شدن تماشاگران در استادیومها رخ داده است، کشورهایی نظیر صربستان، سوریه و پاره ای از کشورهای آفریقایی مثال خوبی از این حوادث هستند که به کشته شدن تماشاگران منجر شده اند، خوشبختانه فضای ورزشگاههای ایران هنوز وارد این مرحله بحرانی نشده اند، اما حوادث رخ داده در بازی پرسپولیس و تراکتورسازی زنگ خطر جدی را به صدا در آورد که اگر چاره ای برای آن اندیشه نشود این مسئله به یک بحران جدی تبدیل خواهد شد و باعث ایجاد شکاف بین مناطق قومی ایران می شود، متاسفانه نوع برخورد صدا و سیما و مسولان با این مسئله بسیار سطحی و در حد یک مسئله ورزشی قلمداد شده است، اما واقعیت پشت پرده این مسئله چیزی فراتر از یک بازی فوتبال است، آنچه در شرایط کنونی در درجه نخست اهمیت قرار دارد کاهش تنش در ورزشگاهها و باز گرداندن آرامش به آن است، اما پیدا کردن ریشه های این مسئله راه حل قطعی حل آن است، این مسئله نیازمند قضاوتی منصفانه و بررسی همه جانبه توسط همه کارشناسان ورزشی و اجتماعی دارد.

چرا من می توانم یک تجزیه طلب باشم اما او نه ؟!

2010-07-17T22:52:00.006+04:30

در طول سالیان نه چندان کوتاه که در بحثهای سیاسی و اجتماعی شرکت کرده ام، چه در دانشگاه چه در جمع دوستان و چه در فضای اینترنت، وقتی که سخن از برابری حقوق سیاسی و فرهنگی آورده ام اولین مسئله ای که در مقابل این خواست و سوال من مطرح شده است این است که آیا شما تجزیه طلب نیستید؟ آیا با تجزیه طلبان رابطه ندارید؟ حتی گاهی در بحثهایی شرکت کرده ام که به صرف کرد بودن باید اول از خودم رفع اتهام می کردم که قصد جدا کردن بخشی از خاک ایران را ندارم، سپس باید به بازجویی راجع به پیشوا قاضی محمد و دکتر قاسملو جواب می دادم، بعد از اتمام بازجویی هم دیگر خود به خود این احساس به من دست می داد که از جمع جدا شده ام! خیلی دوست داشتم و دوست دارم که من هم بتوانم قبل از اینکه طرف مقابل به من اتهام جدایی طلبی بزند من بتوانم اینکار را انجام دارم، من می خواهم به او بگویم که تو جدایی طلبی، به او بگویم که این تو هستی که من را جدا می کنی، چرا زبان من، مذهب من و منطقه جغرافیایی محل سکونت من توسط یک قانون اساسی و سیستم حکومتی جدا شده و مورد تبعیض قرار گرفته است اما آنها که طرفدار همین سیستم جدا کننده هستند جدایی طلب نیستند اما من هستم؟ آنها که به آن قانون اساسی جدا کننده رای دادند جدایی طلب نبودند اما آنان که با آن مخالفت ورزیدند جدایی طلبند! چرا نگرانی یک مرکز نشین نسبت به این آب و خاک باید بیشتر از من کرد یا بلوچ باشد؟ اگر کردستان بخشی از خاک اوست اصفهان و شیراز و تبریز هم بخشی از خاک من است چرا من حق ندارم نسبت به آن نگران باشم و چرا طرف مقابل احساس می کند که او هست که تعیین می کند که چه کسی جدایی طلب است و چه کسی میهن پرست؟ چرا او باید او دوست داشته باشد که زریبارو آبیدر بخشی از خاکش باشند اما من نباید نگران باشم که شاید روزی نتوانم شاه گلی یا طرقبه یا توچال یا عالی قاپو را ببینم؟ آیا فقط او حق دارد از من سوال کند که تجزیه طلب هستم یا من هم می توانم قانون اساسی جدایی طلبانه را به رخ او بکشم و تا دهان باز کرد به او بگویم جدایی طلب؟ آیا او نمی داند جدا کردن بخشی از خاک کشورم همان قدر که برای او ترسناک است برای من مسخره است، برای من مسخره است که بخواهم کشوری را که یک سرش به خلیج فارس و سر دیگرش در دریای خزر است با کشوری بسیار کوچک تر تعویض کنم! من یک کردم و نمی گذارم تجزیه طلبان در تهران و اصفهان و مشهد و تبریز من را از کشورم جدا کنند.

آنچه که من می اندیشم

باید فاجعه کشاندن مسائل قومی به ورزشگاهها را جدی گرفت

چرا من می توانم یک تجزیه طلب باشم اما او نه ؟!